گوگل نخستین ماهواره آزمایشی مرکز داده مداری خود را در ۱ اکتبر ۲۰۲۶ پرتاب خواهد کرد؛ مأموریتی که نخستین آزمون عملی برای Project Suncatcher، ابتکار پژوهشی بلندمدت این شرکت، محسوب میشود.
به گزارش رسانه اخبار فناوری تکنا، این تلاش بلندپروازانه بررسی میکند که آیا مدار پایین زمین میتواند در آینده میزبان زیرساخت مقیاسپذیر یادگیری ماشین باشد که بخش عمده انرژی خود را از نور خورشید تأمین میکند. ماهواره MVP چهار Tensor Processing Units سفارشی گوگل را درون فضاپیمایی تقریباً به اندازه یک یخچال حمل میکند.
آزمایش بقای سخت افزار پیش از مقیاس دهی بیشتر
موشک Falcon 9 اسپیس ایکس، ماهواره را در قالب مأموریت اشتراکی Transporter-18 همراه با محمولههای دیگر به مدار خواهد برد. ماهوارههای مستقر در مدار پایین زمین میتوانند تا هشت برابر پنلهای معادل روی سطح زمین توان خورشیدی تولید کنند. گوگل MVP را از ابتدا نساخته و تراشههایش را در ماهوارهای از پیش ساختهشده توسط پلنت لبز، شرکت تصویربرداری ماهوارهای، یکپارچه کرده است؛ اقدامی که برنامه زمانی اولیه این شرکت برای پرتاب دو ماهواره سفارشی در سال ۲۰۲۷ را تسریع کرد.
فضاپیماها هنگام پرتاب موشک در سراسر پرواز با ارتعاش و بارهای شتابی تا ده برابر گرانش عادی روبهرو میشوند و اجزای منفرد تراشه ممکن است هنگام صعود نیروهایی بین پنجاه تا صد برابر گرانش معمول را تجربه کنند. مهندسان برای شبیهسازی همین شرایط، ماهواره را در سه محور جداگانه لرزاندند و آزمایش ارتعاش تأیید کرد سختافزار بدون هیچ خرابی ساختاری یا عملکردی، نیروهای شبیهسازیشده پرتاب را تحمل کرده است.
تراویس بیلز (Travis Beals)، مدیر ارشد Paradigms of Intelligence در گوگل، گفت آزمایشهایی از این نوع بهندرت طبق برنامه پیش میروند و تیم از اینکه سختافزار در برابر نیروها دوام آورد، به شکلی خوشایند غافلگیر شد. قرار گرفتن در معرض تشعشع نیز نگرانی دیگری بود؛ بنابراین گوگل Trillium TPUs را در تأسیسات پرتو پروتون دانشگاه کالیفرنیا، دیویس آزمایش کرد. نتایج نشان داد تراشهها دوز تشعشعی بیش از مقدار معمول یک مأموریت مداری پنجساله را تحمل میکنند.
خنک سازی همچنان بزرگ ترین چالش مهندسی حل نشده است
خنکسازی شاید دشوارترین مسئله باقیمانده باشد، زیرا در فضا جریان هوایی وجود ندارد تا مانند جو زمین گرما را دفع کند. راهکار گوگل بر ماده رابط حرارتی متکی است که تراشهها را به لولههای حرارتی آلومینیومی و مسی رو به بیرون متصل میکند. این اجزا گرما را به سوی رادیاتورهایی هدایت میکنند که میتوانند آن را مستقیماً به خلأ پیرامون فضا تابش کنند.
به دلیل این محدودیت، TPUها فقط حدود پانزده دقیقه میتوانند پیوسته کار کنند و سپس باید خاموش شوند. پس از هر دوره پانزدهدقیقهای، تراشهها باید متوقف بمانند تا سامانه رادیاتور فرصت خنکسازی پیدا کند. طراحیهای آینده هر ماهواره دهها TPU خواهند داشت که از طریق پیوندهای لیزری دقیق و پرسرعت در صورت فلکی با یکدیگر ارتباط برقرار میکنند. گوگل قصد دارد در سال ۲۰۲۷ ارتباط دو ماهواره را به این روش، همزمان با پرتاب ماهوارههای سفارشی برنامهریزیشده خود، آزمایش کند.
| پیشنهاد ویژه : تعمیر کامپیوتر |