به گزارش سیتنا، ایده سیاره‌ای که به دور بیش از یک ستاره می‌چرخد، از تاتویین در جنگ ستارگان تا تری‌سولاریس در سه‌جسمی، همواره برای علاقه‌مندان علم جذاب بوده است. اکنون پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا ریورساید در مطالعه‌ای که در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶ در The Astrophysical Journal منتشر شد، اعلام کردند یک سیستم دوتایی نزدیک می‌تواند میزبان سیاره‌ای هم‌اندازه زمین در مدار قابل سکونت باشد.
چرا ۷۰ اوفیوچی انتخاب شد؟
این سیستم دوتایی در فاصله حدود ۱۶ سال نوری از زمین قرار دارد و ستاره‌های آن کمی کوچک‌تر و سردتر از خورشید ما هستند. از یک مکان با آسمان تاریک، می‌توان آن را با چشم غیرمسلح به‌صورت یک نقطه نورانی کم‌نور با قدر حدود ۴ در صورت فلکی اوفیوچوس دید.
داده‌های اندازه‌گیری این سیستم به دهه‌ها پیش بازمی‌گردد و همین موضوع به پژوهشگران امکان ساخت مدل دقیق‌تری داده است.
پژوهشگران با مدل رایانه‌ای خود یک سیاره با جرم زمین را در مکان‌های مختلف قرار دادند تا رفتار سیستم را بررسی کنند.
اسکایلر دانجیولیلو، هم‌نویسنده مطالعه، می‌گوید: «ما مرزهای نقطه بهینه вокруг ستاره اصلی را محاسبه کردیم و سپس بررسی کردیم آیا یک سیاره با جرم زمین می‌تواند در فاصله‌های مختلف این ناحیه مداری پایدار داشته باشد.»
او می‌افزاید: «آنچه یافتیم این بود که مدارهای پایدار در نقطه بهینه ستاره اصلی ممکن است. ممکن است انتظار داشته باشید ستاره دوم این مدارها را مختل کند، اما لزوماً این اتفاق نمی‌افتد.»
چرا این یافته مهم است؟
خورشید ما همدم ستاره‌ای ندارد و همین آن را به‌نوعی استثنا تبدیل می‌کند. بیشتر ستاره‌هایی که اخترشناسان بررسی کرده‌اند، دوتایی هستند و حدود ۸۵ درصد از ستاره‌های خورشیدمانند در کهکشان راه شیری یک یا چند همدم دارند.
یافتن اینکه یک سیاره زمین‌مانند در مدار قابل سکونت می‌تواند در یک سیستم دوتایی وجود داشته باشد، گامی مهم در درک امکان وجود جهان‌های قابل سکونت به دور رایج‌ترین انواع ستاره‌هاست.
استفان کین، هم‌نویسنده دیگر مطالعه، می‌گوید: «داشتن یک خورشید دوم ممکن است عجیب به نظر برسد، اما باید جهان‌هایی را در نظر بگیریم که بدون شباهت به همسایگی زمین قابل سکونت باشند.»
دانجیولیلو اضافه می‌کند: «این نوع کار به این دلیل مهم است که پیش از تلاش برای مشاهده مستقیم یک سیاره، می‌توانیم بپرسیم آیا این سیستم اصلاً قابلیت میزبانی از یک سیاره قابل سکونت را دارد یا نه.»
این نوع ارزیابی دینامیکی می‌تواند برای مأموریت رصدخانه جهان‌های قابل سکونت ناسا که برای دهه ۲۰۴۰ برنامه‌ریزی شده، مفید باشد.
گام‌های بعدی
کین می‌گوید پژوهشگران در همین حین به بررسی ۷۰ اوفیوچی ادامه خواهند داد. او می‌گوید: «چه می‌دانیم؟ ممکن است حتی پیش از پرتاب رصدخانه جهان‌های قابل سکونت، یک سیاره هم‌اندازه زمین در نقطه بهینه‌ای که اسکایلر پیش‌بینی کرده کشف کنیم.»
انتهای پیام