به گزارش سیتنا، ناسا اعلام کرد که مؤسسه علوم سیاره‌ای (PSI) را برای هدایت این تحقیق انتخاب کرده است. این پروژه با نام «ابزارهای ژئوفیزیکی برای بررسی گودال ماه ماریوس» (GIMLI) شناخته می‌شود و از رادار نفوذکننده در زمین، حسگرهای لرزه‌ای و دستگاهی برای اندازه‌گیری میدان گرانشی محلی استفاده خواهد کرد تا زیر سطح ماه را بررسی کند.
گودال ماریوس هیلز که در یکی از متنوع‌ترین مناطق آتشفشانی ماه قرار دارد، حدوداً به عمق یک ساختمان ۱۰ طبقه است و دهانه آن تقریباً به اندازه یک زمین فوتبال آمریکایی وسعت دارد. این گودال یکی از حدود ۳۰۰ گودال شناسایی‌شده در سطح ماه است که برخی از آن‌ها می‌توانند ورودی غارهایی باشند که در اثر فعالیت‌های آتشفشانی باستانی شکل گرفته‌اند. این حفره نخستین بار در سال ۲۰۰۹ توسط فضاپیمای سلنه ژاپن کشف شد.
ناسا اعلام کرد که اگر چنین غاری در زیر سطح ماه وجود داشته باشد، می‌تواند روزی فضانوردان را از تشعشعات و نوسانات شدید دمایی در سطح ماه محافظت کند. سطح تشعشعات در ماه حدود ۲.۶ برابر بیشتر از ایستگاه فضایی بین‌المللی است که در ارتفاع حدود ۲۵۰ مایلی سطح زمین قرار دارد و حدود ۲۰۰ برابر بیشتر از سطح زمین است. قرار گرفتن فضانوردان در معرض چنین سطوحی خطرات جدی سلامتی از جمله سرطان، آسیب سلولی و بیماری حاد تشعشعی را به همراه دارد.
پروژه GIMLI به جای تکیه صرف بر مشاهدات از بالا، به پژوهشگران این امکان را می‌دهد که گودال ماریوس هیلز را مستقیماً از سطح ماه بررسی کنند.
«تان پوتزیگ»، دانشمند ارشد و معاون مدیر مؤسسه علوم سیاره‌ای، در بیانیه‌ای گفت: «مدت‌هاست که آرزو دارم روش‌های لرزه‌ای فعال و هدفمند را به علوم سیاره‌ای بازگردانم، زیرا اساساً از زمان انجام نخستین بررسی‌های لرزه‌ای توسط فضانوردان آپولو روی ماه، این کار انجام نشده است. ترکیب این روش با رادار نفوذکننده در زمین و اندازه‌گیری‌های گرانشی هیجان‌انگیزتر است، زیرا این روش‌ها با هم به ما امکان می‌دهند درک بسیار بهتری از ویژگی‌های زیرسطحی به دست آوریم، از جمله شناسایی احتمالی یک لوله گدازه که از گودال ماریوس هیلز به بیرون امتداد دارد.»
حتی اگر غار زیرزمینی یافت نشود، گودال‌های ماه ارزشمند هستند زیرا دیواره‌های آن‌ها زمین‌شناسی پنهان را آشکار می‌کنند. منطقه اطراف این گودال تاریخچه طولانی فعالیت آتشفشانی را تجربه کرده و دیواره‌های آن لایه‌هایی از خاک ماه و جریان‌های گدازه را نمایان می‌کنند که معمولاً مدفون باقی می‌مانند. بررسی این لایه‌ها می‌تواند نشان دهد که گدازه چگونه زمانی در سطح و زیر سطح ماه حرکت کرده و آیا فوران‌های جداگانه با فواصل زمانی طولانی از هم جدا شده‌اند یا خیر.
«گرت مورگان»، دانشمند ارشد مؤسسه علوم سیاره‌ای و محقق اصلی برنامه GIMLI، گفت: «تأیید وجود یک لوله گدازه قابل‌توجه، بینشی درباره چگونگی عملکرد آتشفشان‌گرایی در ماه به ما می‌دهد. لوله‌های گدازه از ویژگی‌های رایج آتشفشان‌گرایی بازالتی در زمین هستند، بنابراین شناسایی آن‌ها در ماه به این معناست که می‌توانیم از دانش چنین غارهای زمینی برای درک بهتر تاریخ ماه استفاده کنیم.»
این پروژه در حالی مطرح می‌شود که ناسا قصد دارد در مأموریت آرتمیس ۴ در سال ۲۰۲۸ فضانوردان را روی ماه فرود آورد. زمانی که خدمه به ماه برسند، دو فضانورد به سطح فرود خواهند آمد و حدود یک هفته را در نزدیکی قطب جنوب ماه به انجام تحقیقات جدید خواهند پرداخت و سپس برای پیوستن به خدمه خود و بازگشت به زمین به مدار ماه بازخواهند گشت.
انتهای پیام