پژوهشگران دانشگاه پزشکی چونگ‌کینگ چین، نوعی نانوذره زیست‌الهام طراحی کرده‌اند که می‌تواند به‌طور هم‌زمان باکتری‌های عامل بیماری لثه را از بین ببرد، واکنش‌های التهابی را کنترل کند و به بازسازی بافت‌های نرم و استخوانی کمک کند. این سامانه که با پوششی برگرفته از غشای سلول‌های ایمنی و هسته‌ای حاوی آنتی‌بیوتیک ساخته شده است، در آزمایش‌های حیوانی توانسته آسیب‌های ناشی از بیماری پریودنتیت را کاهش دهد و چشم‌اندازی تازه برای توسعه روش‌های موضعی درمان بیماری‌های لثه فراهم کند.

بیماری‌های مزمن التهابی لثه از جمله مشکلات شایع سلامت دهان و دندان هستند که در صورت پیشرفت، می‌توانند به تخریب تدریجی بافت‌های نگهدارنده دندان، تحلیل استخوان فک و در نهایت لق‌شدن و ازدست‌رفتن دندان‌ها منجر شوند. یکی از مهم‌ترین این بیماری‌ها، پریودنتیت است که در اثر فعالیت مجموعه‌ای از میکروارگانیسم‌های بیماری‌زا و برهم‌خوردن تعادل پاسخ ایمنی بدن ایجاد می‌شود. درمان این بیماری تنها به حذف باکتری‌ها محدود نمی‌شود؛ زیرا حتی پس از کنترل عفونت، التهاب پایدار و تخریب بافتی می‌تواند ادامه پیدا کند. ازاین‌رو، توسعه روش‌هایی که علاوه بر مقابله با عوامل میکروبی، بتوانند پاسخ ایمنی را تنظیم و فرآیند ترمیم بافت را تقویت کنند، اهمیت زیادی دارد.

در همین راستا، گروهی از پژوهشگران دانشگاه پزشکی چونگ‌کینگ (Chongqing Medical University) چین با همکاری محققان دیگر، نوعی سامانه نانویی چندمنظوره توسعه داده‌اند که با الهام از ساختار غشای سلول‌های ایمنی طراحی شده است. نتایج این پژوهش در نشریه علمی «اینترنشنال ژورنال آو اورال ساینس» (International Journal of Oral Science) با عنوان «نانوذره زیست‌الهام با هماهنگ‌سازی عملکردهای ضدباکتریایی و تنظیم‌کننده ایمنی، بازسازی بافت‌های پریودنتال را تقویت می‌کند» منتشر شده است.

عبور از درمان ضدباکتریایی به ترمیم هم‌زمان بافت لثه

یکی از عوامل مهم در ایجاد و پیشرفت پریودنتیت، باکتری پورفیروموناس ژنژیوالیس (Porphyromonas gingivalis) است. این باکتری می‌تواند با تخریب کلاژن موجود در بافت لثه و گریز از سازوکارهای دفاعی بدن، زمینه گسترش عفونت و آسیب به بافت‌های اطراف دندان را فراهم کند.

درمان متداول پریودنتیت معمولاً شامل جرم‌گیری و تسطیح سطح ریشه دندان است. این روش با هدف حذف پلاک‌های میکروبی و رسوبات تجمع‌یافته در زیر خط لثه انجام می‌شود؛ بااین‌حال، در برخی موارد، التهاب باقی‌مانده و تخریب بافت‌های نگهدارنده دندان، نیازمند مداخلات درمانی تکمیلی است. از سوی دیگر، استفاده از داروهای موضعی و نانوذرات دارورسان نیز با محدودیت‌هایی همراه است. پاک‌سازی سریع این ذرات توسط دستگاه ایمنی، نفوذ ناکافی به عمق پاکت‌های پریودنتال و ناتوانی در هدف‌گیری مؤثر بافت ملتهب، از جمله موانع موجود در این زمینه به شمار می‌روند.

پژوهشگران در مطالعه جدید تلاش کرده‌اند با طراحی یک سامانه دارورسانی هوشمند، این محدودیت‌ها را کاهش دهند. هدف آن‌ها ساخت نانوذراتی بوده است که بتوانند دارو را در محل التهاب آزاد کنند، باکتری‌های بیماری‌زا را مهار کنند، واکنش‌های ایمنی نامتعادل را تعدیل کنند و هم‌زمان شرایط مناسب‌تری برای بازسازی بافت‌های آسیب‌دیده فراهم آورند.

ترکیب غشای سلول‌های ایمنی با هسته دارورسان نانویی

سامانه توسعه‌یافته در این پژوهش با نام NMm@MINO شناخته می‌شود. این نانوذرات از یک هسته ژلاتینی حاوی داروی مینوسایکلین تشکیل شده‌اند که با پوششی ترکیبی از غشای دو نوع سلول ایمنی، یعنی نوتروفیل‌ها و ماکروفاژها، احاطه شده است.

انتخاب این دو نوع سلول تصادفی نیست. نوتروفیل‌ها از نخستین سلول‌هایی هستند که در پاسخ به عفونت و التهاب به محل آسیب مهاجرت می‌کنند. ماکروفاژها نیز علاوه بر مشارکت در شناسایی و حذف عوامل بیماری‌زا، نقش مهمی در تنظیم التهاب و ترمیم بافت‌ها دارند. پژوهشگران با بهره‌گیری از ویژگی‌های غشای این سلول‌ها تلاش کرده‌اند نانوذراتی بسازند که تعامل مناسب‌تری با محیط ملتهب داشته باشند و عملکردهای مختلف درمانی را در یک ساختار واحد گرد هم آورند.

در بخش مرکزی این نانوذرات، ژلاتین به‌عنوان حامل دارو به کار رفته است. هسته ژلاتینی به‌گونه‌ای طراحی شده که در پاسخ به افزایش فعالیت آنزیم ژلاتیناز، داروی مینوسایکلین را آزاد کند. فعالیت این آنزیم در بافت‌های ملتهب و آسیب‌دیده افزایش می‌یابد؛ بنابراین، این ویژگی می‌تواند به آزادسازی هدفمندتر دارو در محل درگیری کمک کند.

مینوسایکلین یک آنتی‌بیوتیک از خانواده تتراسایکلین‌هاست که در این سامانه برای مقابله با باکتری‌های بیماری‌زا مورد استفاده قرار گرفته است. ترکیب این دارو با پوشش زیست‌الهام، امکان جمع‌آوری سه عملکرد اصلی در یک سامانه را فراهم کرده است: انتقال موضعی آنتی‌بیوتیک، تنظیم پاسخ ایمنی و کمک به بازسازی بافت.

مقابله با باکتری‌ها و بازتنظیم پاسخ ایمنی

پژوهشگران ابتدا ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی نانوذرات، پایداری ساختاری و سازگاری زیستی آن‌ها را بررسی کردند. سپس عملکرد ضدباکتریایی سامانه را در محیط آزمایشگاهی مورد ارزیابی قرار دادند. نتایج نشان داد نانوذرات NMm@MINO در برابر پورفیروموناس ژنژیوالیس و استافیلوکوکوس اورئوس (Staphylococcus aureus) فعالیت باکتری‌کشی قابل‌توجهی دارند.

بااین‌حال، ویژگی متمایز این سامانه تنها به نابودی باکتری‌ها محدود نمی‌شود. یکی از اهداف اصلی پژوهش، کنترل پاسخ التهابی بیش‌ازحد و کمک به بازگشت تعادل عملکرد سلول‌های ایمنی بوده است.

ماکروفاژها می‌توانند در پاسخ به شرایط محیطی، به حالت‌های عملکردی متفاوتی تغییر وضعیت دهند. به‌طور ساده، برخی از این حالت‌ها بیشتر در ایجاد و تداوم التهاب نقش دارند و برخی دیگر با فروکش‌کردن التهاب و ترمیم بافت مرتبط هستند. در این پژوهش، نانوذرات توسعه‌یافته توانستند بیان ژن‌های مرتبط با حالت التهابی ماکروفاژها، از جمله Nos2، Tnf، Il1b و Cd86 را کاهش دهند و در مقابل، نشانگرهای مرتبط با حالت ترمیمی و ضدالتهابی مانند Mrc1، Arg1 و Tgfβ۱ را افزایش دهند.

بررسی‌های تکمیلی نیز کاهش نشانگر آنزیم نیتریک‌اکسید سنتاز القاپذیر (iNOS) و افزایش نشانگر CD206 را تأیید کرد. این تغییرات بیانگر آن است که سامانه نانویی می‌تواند به تغییر وضعیت عملکردی ماکروفاژها و کاهش پاسخ‌های التهابی کمک کند.

حفاظت از استخوان و تقویت بازسازی بافت‌های نرم

تخریب استخوان آلوئولار، یعنی استخوانی که دندان‌ها را در جای خود نگه می‌دارد، یکی از پیامدهای مهم پریودنتیت پیشرفته است. در این بیماری، فعالیت بیش‌ازحد سلول‌های استخوان‌خوار یا استئوکلاست‌ها می‌تواند تعادل طبیعی میان تخریب و تشکیل استخوان را برهم بزند.

پژوهشگران در بررسی‌های خود دریافتند که نانوذرات NMm@MINO می‌توانند نشانگرهای مرتبط با استخوان‌سازی، از جمله Alpl، Spp1 و Runx2 را افزایش دهند. همچنین، این سامانه تشکیل و فعالیت استئوکلاست‌ها را که تحت تأثیر مولکول محرک RANKL قرار می‌گیرند، مهار کرد.

کاهش رنگ‌پذیری مربوط به آنزیم فسفاتاز اسیدی مقاوم به تارتارات (TRAP) و کاهش بیان ژن‌های مرتبط با فعالیت استئوکلاست‌ها، از جمله Acp5، Tnfsf11، Ctsk، Fos و Mmp9، شواهد دیگری از اثر این سامانه بر کاهش فرآیند تخریب استخوان بود.

علاوه بر بافت استخوانی، تأثیر نانوذرات بر سلول‌های فیبروبلاست نیز بررسی شد. این سلول‌ها در تولید و سازمان‌دهی اجزای ماتریکس خارج‌سلولی و ترمیم بافت لثه نقش مهمی دارند. نتایج نشان داد نانوذرات توسعه‌یافته مهاجرت فیبروبلاست‌ها را تقویت می‌کنند و موجب افزایش بیان کلاژن نوع یک می‌شوند. کلاژن نوع یک از پروتئین‌های اصلی ساختاری در بسیاری از بافت‌های همبند است و در حفظ استحکام و بازسازی بافت لثه نقش دارد.

نتایج امیدوارکننده در آزمایش‌های حیوانی

پس از ارزیابی‌های آزمایشگاهی، پژوهشگران عملکرد درمانی نانوذرات را در یک مدل حیوانی مبتلا به پریودنتیت ناشی از بستن نخ به دور دندان‌های موش صحرایی بررسی کردند. این مدل امکان ایجاد و مطالعه آسیب‌های التهابی و استخوانی مرتبط با بیماری لثه را فراهم می‌کند.

اثربخشی سامانه در مراحل اولیه، میانی و پیشرفته بیماری ارزیابی شد. نتایج نشان داد استفاده موضعی از نانوذرات NMm@MINO موجب کاهش شاخص‌های التهابی، از جمله اینترلوکین ۶ (IL-6) و پروتئین واکنشی سی (CRP) شد. همچنین، بهبود بازآرایی کلاژن، کاهش تخریب استخوان آلوئولار و تعدیل فعالیت سلول‌های استخوان‌خوار مشاهده شد.

پژوهشگران همچنین تغییرات مطلوبی را در محور مولکولی RANKL/OPG گزارش کردند. این محور نقش مهمی در تنظیم تعادل میان تشکیل و تخریب استخوان دارد و تغییر آن می‌تواند بر شدت تحلیل استخوان در بیماری‌های التهابی لثه تأثیر بگذارد.

مقایسه نتایج نشان داد که ترکیب کامل نانوذرات، در مجموع عملکرد درمانی بهتری نسبت به مینوسایکلین آزاد یا وزیکول‌های حاوی غشای ترکیبی به‌تنهایی داشته است. این موضوع اهمیت ترکیب هم‌زمان دارورسانی، تنظیم ایمنی و تحریک فرآیندهای ترمیمی را در طراحی سامانه‌های درمانی جدید نشان می‌دهد.

چشم‌انداز استفاده از نانوذرات در درمان موضعی بیماری‌های التهابی

یکی از مزیت‌های بالقوه این فناوری، امکان استفاده موضعی از آن در محل درگیری است. در روش‌های درمانی موضعی، دارو مستقیماً به ناحیه آسیب‌دیده منتقل می‌شود و می‌توان با افزایش ماندگاری آن در محل هدف، احتمال نیاز به مصرف آنتی‌بیوتیک به‌صورت سیستمیک را کاهش داد. البته میزان تحقق این مزیت در کاربردهای انسانی باید در مطالعات آینده مشخص شود.

به اعتقاد پژوهشگران، این سامانه می‌تواند به‌عنوان یک روش درمانی مکمل در کنار جرم‌گیری و تسطیح سطح ریشه دندان یا سایر روش‌های دارورسانی موضعی مورد بررسی قرار گیرد. اهمیت این رویکرد در آن است که به‌جای تمرکز صرف بر حذف باکتری‌ها، سه عامل به‌هم‌پیوسته در پیشرفت پریودنتیت، یعنی عفونت، التهاب و تخریب بافتی، به‌طور هم‌زمان هدف قرار می‌گیرند.

با وجود نتایج امیدوارکننده، این فناوری هنوز در مرحله پیش‌بالینی قرار دارد و پیش از استفاده در بیماران، باید جنبه‌های مختلف آن بررسی شود. میزان ماندگاری نانوذرات در پاکت‌های پریودنتال، نحوه توزیع آن‌ها در بافت‌های بدن، تأثیر احتمالی بر تعادل میکروبی دهان، خطر ایجاد مقاومت آنتی‌بیوتیکی و پایداری محصول در زمان نگهداری از جمله موضوعاتی هستند که نیازمند بررسی‌های بیشترند.

همچنین، تولید انبوه و یکنواخت نانوذرات پوشش‌داده‌شده با غشای سلول‌های ایمنی، چالشی مهم در مسیر تجاری‌سازی این فناوری به شمار می‌رود. انجام مطالعات مقایسه‌ای با محصولات دارورسانی موضعی موجود و بررسی دقیق‌تر نحوه هدف‌گیری و تجمع نانوذرات در بافت‌های آسیب‌دیده نیز برای ارزیابی ظرفیت کاربردی آن‌ها ضروری است.

در مجموع، این پژوهش نشان می‌دهد که ترکیب فناوری نانو، مهندسی زیستی و الهام از سازوکارهای طبیعی سلول‌های بدن می‌تواند مسیر تازه‌ای برای طراحی درمان‌های چندمنظوره فراهم کند. رویکردی که در آن یک نانوذره، به‌جای ایفای تنها یک نقش دارورسانی، هم‌زمان در مهار عوامل بیماری‌زا، تنظیم فعالیت سلول‌های ایمنی و بازسازی بافت‌های آسیب‌دیده مشارکت می‌کند؛ ظرفیتی که در صورت تأیید در مطالعات بالینی، می‌تواند فراتر از بیماری‌های لثه، در توسعه روش‌های درمانی برای سایر بیماری‌های التهابی نیز مورد استفاده قرار گیرد.