به گزارش سیتنا، هر شبکه خانگی، صرفنظر از کارایی و عملکردش، وقتی دستگاههای کافی به آن وصل شوند میتواند بیش از حد بارگذاری شود و هر دستگاه سهم خودش را طلب کند. وقتی این اتفاق میافتد، کاملاً واضح است: دایره بافرینگ معروف روی صفحهها، لگ در بازی آنلاین، زمان دانلود بیپایان و بهطور کلی یک فاجعه. رسیدن به این نقطه هم کار زیادی نمیبرد؛ یک گوشی هوشمند ردهبالا بهتنهایی میتواند پهنای باند قابلتوجهی مصرف کند.
دو محدودیت اصلی
دو محدودیت بالقوه وجود دارد: اول، اتصال اینترنتی که از طریق ارائهدهنده خدمات اینترنت (ISP) وارد خانه میشود. دوم، اتصال Wi-Fi بین روتر و دستگاههای شما. یک طرح اینترنت سریعتر، سیگنال ضعیف روتری که در گوشهای دور افتاده قرار گرفته را درست نمیکند. برعکس، یک روتر سریعتر هم با طرح اینترنت کند کار چندانی نمیتواند بکند. واکنش فوری معمولاً تعویض روتر، ارتقای سرعت اینترنت و جابهجایی روتر است، اما همه نمیتوانند روتر Wi-Fi 6 یا 7 بخرند و از ISP خود اینترنت سریعتر با صورتحساب بالاتر بخواهند. در عوض، میتوانید با اعداد بازی کنید.
اتصال اینترنت شما از پس چند دستگاه برمیآید؟
قانون قابلاعتمادی وجود ندارد که بگوید «اتصال ۱۰۰ مگابیتی از تعداد مشخصی دستگاه پشتیبانی میکند.» در عوض، تخمین بزنید چند دستگاه میتوانند همزمان بدون کند کردن بقیه اجرا شوند. برای مثال، نتفلیکس برای هر استریم 4K اتصال پایدار حداقل ۱۵ مگابیت بر ثانیه را توصیه میکند. سه استریم حدود ۴۵ مگابیت ظرفیت توصیهشده است، بدون در نظر گرفتن سربار کل خانه (حتی قهوهجوشها هم امروز به Wi-Fi وصل میشوند!). این به این معنی نیست که هر استریم مدام دقیقاً ۱۵ مگابیت مصرف میکند؛ فقط یک عدد مرجع برای برنامهریزی است. اگر ۱۰ دستگاه در خانه باشد و هر کدام ۱۰ مگابیت استفاده کنند، مجموعاً ۱۰۰ مگابیت میشود؛ در این صورت سرعت دانلود ۱۰۰ مگابیتی (حداقل نیاز پهنای باند FCC) اگر همه ۱۰ دستگاه همزمان روشن باشند، فضایی برای اضافه باقی نمیگذارد. در واقعیت سرعتها نوسان دارند، اما این محاسبه کوچک کمک میکند سازماندهی کنید و آن دایره بافرینگ مسخره را از صفحه تلویزیون دور نگه دارید. سرعت آپلود برای چیزهایی مانند تماسهای ویدیویی یا دوربینهای امنیتی مهم است. سرعت آپلود عموماً بسیار کندتر از دانلود است، چون ISPها بیشتر پهنای باند را به دانلود اختصاص میدهند. وقتی سرعتها و مصرف متوسط یک دستگاه را فهمیدید، میتوانید دانلودهای بزرگ یا کارهای پرمصرف Wi-Fi را برای زمانهای خلوتتر برنامهریزی کنید.
چند روتر در خانه لازم دارم؟
برای اکثریت قریب به اتفاق خانهها، یک روتر بیش از اندازه کافی است. یک سیستم مش خوب یا نقاط دسترسی که بهدرستی قرار گرفته باشند، بیشتر مشکلات را حل میکنند. روتر اضافی در موقعیتهای بسیار خاص منطقی است؛ مثلاً اگر ISP چارهای ندارد جز اینکه سیمها و گیتوی را در گوشه دور خانه نصب کند، کشیدن کابل اترنت از گیتوی به روتری در مرکز خانه میتواند عالی باشد. اما بهترین کار این است که با آنچه دارید شروع کنید و بهصورت تدریجی و بر اساس نیاز اضافه کنید. دستگاههای ثابت (کامپیوترها، کنسولها، تلویزیونها) را در صورت امکان به اترنت منتقل کنید تا ترافیکشان از Wi-Fi خارج شود، هرچند فعالیت اینترنتیشان همچنان اتصال پهنای باند شما را شریک میشود. ارتقای روتر گزینهای است اگر به چیزی نیاز دارید که بتواند دستگاههای بیشتری را بهطور کارآمد مدیریت کند. فقط یادتان باشد ظرفیت تبلیغشده دستگاه عالی است، اما نمیتواند محدودیتهای پهنای باند طرح ISP را جبران کند. اگر سیستم مش را برای تکمیل گیتوی ISP انتخاب کردید، دستورالعملهای نصب را دقیق دنبال کنید و هر دو دستگاه را بدون بررسی پیکربندی در حالت مسیریابی پیشفرض رها نکنید، چون میتواند NAT دوگانه ایجاد کند و برای بازی آنلاین یا Port Forwarding مشکلساز شود. ابتدا اعداد را محاسبه کنید و سپس تصمیم بگیرید.
انتهای پیام