به گزارش سیتنا، اکنون ناسا مجموعهای از تصاویر ثبتشده توسط «مدارگرد شناسایی ماه» (LRO) در روزهای ۱۱ و ۱۲ اوت را منتشر کرده است که دهانه برخوردی جدیدی را روی ماه نشان میدهد؛ دهانهای که توسط این موشک سرگردان ایجاد شده است.
برای ثبت این تصاویر، مهندسان ناسا مجبور شدند فضاپیما را به پهلو کج کنند تا دوربینهای آن هنگام عبور از ارتفاع ۶۰ مایلی (حدود ۹۶ کیلومتری) بالای دهانه، رو به پایین قرار گیرند. بهطور مشخص، آنها از «دوربین با زاویه دید باریک» (NAC) در LRO استفاده کردند که قادر است جزئیات سطح ماه را تا ابعاد کوچکِ سه فوت (حدود یک متر) تشخیص دهد.
این کار سادهای نبود، زیرا فضاپیما هر دو ساعت یکبار با سرعت یک مایل در ثانیه (حدود ۱.۶ کیلومتر در ثانیه) از قطبی به قطب دیگر ماه پرواز میکرد، در حالی که خودِ ماه نیز در زیر آن حول محور خود میچرخید. ناسا باید منتظر همراستا شدن LRO با محل برخورد میماند که این فرایند شش روز به طول انجامید. با این حال، این آژانس فضایی عکسهای «قبل و بعد» را منتشر کرد که میتوانید آنها را در وبسایت رسمی مشاهده کنید.
در همین حال، تصاویر بالا محل برخورد را از زوایای مختلف نشان میدهند. رگههای تیرهتری که از دهانه به بیرون امتداد یافتهاند، از مواد قدیمیترِ نزدیک به سطح تشکیل شدهاند؛ یعنی غبار و سنگهایی که رنگ و ترکیباتشان در اثر سالها قرار گرفتن در معرض بادهای خورشیدی و پرتوهای کیهانی تغییر کرده است. مواد روشنتری که در نزدیکی لبه دهانه دیده میشوند، از لایههای عمیقترِ زیر سطح ماه آمدهاند.
«بیل گری»، اخترشناس مستقل، نخستین کسی بود که در ماه آوریل توجهها را به وجود موشکی در مسیر برخورد با ماه جلب کرد. او با استفاده از نرمافزار محاسبه مدار، زمان و مکان دقیق برخورد موشک را تعیین کرد. گری و همکارانش همچنین با استفاده از یک شبیهساز فیزیکی به تحلیل دادهها پرداختند و پیشبینی کردند که مرحله فوقانی موشک تأثیر چندان بزرگی بر جای نخواهد گذاشت. این موشک ۳۹ فوت (حدود ۱۲ متر) طول، ۱۳ فوت (حدود ۴ متر) عرض و حدود ۴۰۰۰ کیلوگرم وزن داشت. موشک با سرعت ۵۴۰۰ مایل بر ساعت (حدود ۸۷۰۰ کیلومتر بر ساعت) به ماه برخورد کرد و بر اساس محاسبات ناسا، دهانهای به عرض ۶۰ فوت (حدود ۱۸ متر) و عمق ۱۲ فوت (حدود ۳.۶ متر) ایجاد کرد.
موشک فالکون ۹ که در این حادثه دخیل بود، مربوط به مأموریت «بلو گوست» (Blue Ghost) در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ بود که دو کاوشگر فرودگر ماه را به مدار حمل میکرد. این فضاپیما بخش عمده سوخت خود را صرف رساندن کاوشگرهای فرودگر به مدار مورد نظر کرد و به همین دلیل نتوانست به زمین بازگردد؛ در عوض، تحت تأثیر گرانش و فعالیتهای خورشیدی، به سمت ماه کشیده شد.
انتهای پیام
گزارش از حمزه فاتح