رضا توکلی، رئیس کمیسیون شهر هوشمند سازمان نظام صنفی رایانه‌ای تهران، در پنل «مرگ یوتوپیاهای دیجیتال» در بیست‌ونهمین نمایشگاه الکامپ، با نگاهی انتقادی به موج فناوری‌های نوظهور، بر ضرورت فاصله گرفتن از فناوری‌محوری و حرکت به سمت حل مسئله در پروژه‌های تحول دیجیتال تأکید کرد.

به گزارش آی سی تی نیوز، رضا توکلی، رئیس کمیسیون شهر هوشمند در این پنل با اشاره به گسترش فناوری‌هایی مانند هوش مصنوعی، اینترنت اشیا، بلاکچین و سایر فناوری‌های نوظهور، یکی از خطاهای رایج در سازمان‌ها را انتخاب فناوری پیش از تعریف دقیق مسئله دانست و گفت: این رویکردی است که می‌تواند به جای ایجاد ارزش، منابع مالی و مدیریتی را صرف پروژه‌هایی کند که خروجی متناسبی برای سازمان یا شهر ایجاد نمی‌کنند.

او افزود: این مسئله در حوزه شهر هوشمند اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ چرا که هوشمندسازی شهرها با مجموعه‌ای از مسائل پیچیده و به‌هم‌پیوسته از جمله حمل‌ونقل، ترافیک، انرژی، محیط زیست، خدمات شهری، مدیریت منابع و کیفیت زندگی شهروندان مواجه است.

توکلی با بیان اینکه در چنین شرایطی، هوشمندسازی نباید صرفاً به معنای اضافه کردن سامانه‌ها، حسگرها، پلتفرم‌ها یا فناوری‌های جدید به ساختار مدیریت شهری باشد، تصریح کرد: نقطه آغاز باید مسئله‌ای واقعی در شهر باشد و فناوری در ادامه، به‌عنوان ابزاری برای حل دقیق‌تر و کارآمدتر آن مسئله انتخاب شود. از این منظر، استفاده از فناوری‌های نوظهور نیز زمانی می‌تواند به ایجاد شهر هوشمند کمک کند که پاسخ روشنی به یک نیاز شهری داشته باشد. برای مثال، استفاده از هوش مصنوعی زمانی ارزشمند است که بتواند به بهبود تصمیم‌گیری، پیش‌بینی و مدیریت مسائل شهری کمک کند و اینترنت اشیا زمانی معنا پیدا می‌کند که داده‌های حاصل از آن به تصمیم و اقدام مؤثر در مدیریت شهر منجر شود.

دیکی دیگر از نکات مطرح‌شده در این پنل، ضرورت توجه به آمادگی سازمانی پیش از اجرای پروژه‌های فناورانه بود. شهر هوشمند صرفاً با خرید فناوری ساخته نمی‌شود؛ زیرساخت داده، هماهنگی میان سازمان‌ها، نیروی انسانی، مدل حکمرانی، فرآیندهای مدیریتی و پذیرش شهروندان نیز بخشی از الزامات موفقیت پروژه‌های هوشمندسازی هستند. بر همین اساس، یکی از چالش‌های مهم مدیریت شهری در مسیر هوشمندسازی، تشخیص فاصله میان «فناوری جذاب» و «فناوری ارزش‌آفرین» است؛ فاصله‌ای که اگر نادیده گرفته شود، می‌تواند پروژه‌های هوشمندسازی را به مجموعه‌ای از راهکارهای پراکنده و پرهزینه تبدیل کند که ارتباط مشخصی با مسائل اصلی شهر ندارند. از این منظر، آینده شهر هوشمند الزاماً متعلق به شهری نیست که بیشترین فناوری را در اختیار دارد؛ بلکه می‌تواند متعلق به شهری باشد که دقیق‌تر می‌داند چه مسئله‌ای دارد، چه داده‌ای برای حل آن نیاز است و کدام فناوری می‌تواند بهترین پاسخ را ارائه دهد. در نهایت، تحول دیجیتال شهری از فناوری آغاز نمی‌شود؛ از شناخت درست مسئله، داده‌محوری و تصمیم‌گیری صحیح آغاز می‌شود.